Rétt eins og nokkrum sinum hefur komið fram þá svífur rómantíkin yfir vötnum í skíðareisu V.Í.N. í hinu rómantíska austurrísk-ungverska keisaradæmi. Þeir í rómantísku svítunni sem deila rúmi í rómantíkinni. Þannig er víst mál með ávexti að rómantíkin sveif í loftinu á miðvikudaginn, þá í orðins fyllstu, í þyrluferðinni. Í þeirri ferð dró Perrinn upp hringi og Katý játti honum. Við hér í rómantísku svítunni óskum þeim að sjálfsögðu til hamingju með þetta. Nú bíðum við bara eftir brúðhlaupinu. Fólk má giska hvað gert verður þá. Nóg um rómantík í bili a.m.k.

Dagurinn í gær, þá áttu sumir erfiðara með að vakna, líklegast e-ð sem við kemur miðvikudagskveldinu. Samt áttu menn almennt góðan dag þrátt fyrir að hópurinn hafi splittast aðeins. Engu að síðu góður dagur.

Í dag var svo farið til (Ford) Cortina til að stunda skíðaiðkun á söguslóðum þjóns hennar hátignar Bond, James Bond. Það er óhætt að segja að skyggni hafi verið fágætt. Hvað sem því líður þá getum við nú sagt það að við höfum komið til Cortina. Færið var nokkuð gott sem bjargaði því sem bjargað varð. Fínn dagur sem var svo toppaður með verzlun á kassa af nebbakonfekti.

Þá er besti skíðadagurinn, enn sem komið er, lokið. Nú er haldið upp á snilldina í rómantísku svítunni með bjór og Obstler.Nú kunna sjálfsagt einhverjir að spyrja sig: ,,Í hverju er þessi snilld fólgin?´´ Fyrir þá fáu lesendur sem ekki fengu sms í dag, þá var aðalmálið þyrluskíðun upp á Marmoladajökul. Þyrlan skilaði okkur upp í 3269 m.y.s. og síðan var rennsli niður í 1446 m.y.s og upp aftur. Síðan var dagurinn toppaður með uxahalapizzu. Bara gaman. Sorry fyrir Markús Örn að hafa hætt við og misst af þessu. Ýkt óheppinn.

Kveðja.
Úrvalshópur skíðadeildar.

Jæja börnin mín stór og smá þarna úti. Núna er kominn skammtur nr:2 af myndum á hið svokallaða alnet úr magnaðri skíðaferð okkar í austurríska/ungverskakeisaradæminu líkt og áður hefur komið fram. Þetta er nú með aðeins öðru sniði nú, það eru möppur merktar Jarlaskáldinu og síðan Stebba Twist.

Svo er á morgun þá er þetta.

Kveðja
Úrvalshópur skíðadeildar V.Í.N.

Rétt eins og Öræfaóttinn veit manna best þá er úrvalsdeild V.Í.N. núna stödd í Wolkenstein í austurríska/ungverskakeisaradæminu. Hér allt nýmoðins svo að hér í rómantísku svítunni er tenging við hið svokallaða alnet. Hér er kominn fyrsti sammtur af myndum sem teknar voru á stafrænarmyndavélatæki. Ekki leiðinlegur okkar fyrsti dagur.

Að lokum: Þetta kallar maður sko kúlurass.

Kveðja úr sólinni og snjónum.
Úrvalshópur skíðadeildar

Rétt svona eins og glöggir lesendur hafa eflaust vitað síðustu átta mánuði þá stefnir úrvalsdeild V.Í.N. í skíðareisu til austurríska/ungverskakeisaradæmisins komandi laugardag eða þann 19.marz n.k. Það sem er líka merkilegt við þennan dag er að Stebbalingurinn mun þá verða 18.ára í 12.skiptið á ævi sinni. Fyrir þá sem verða svo óheppnir að geta ekki samfagnað Stebba Twist með að gefa honum eins og einn ammælisbjór á flugvallarknæpunni á Miðnesheiði í Sandgerðishrepp geta engu að síður glatt hans barnslega hjarta. Það má gera með að senda ammæliskveðju í símtæki með SMS-tækni. Hægt er senda slíkar kveðjur hér á síðunni og er tengill á slíkt hérna megin sem ég vil síður nefna, en það er ekki hægra megin, undir Stebbi Twist. Blóm og kransar vinsamlega afþakkaðir en þeim sem vilja senda slíka, skulu gjöra það á annað hvort Tudda-Tuð eða Öræfaóttann.

Góðar stundir

Sono di Islanda

Nú hafa náðst samningar við Hópferðir um að ferja VÍN liða frá Reykjavík að Flugstöð Leifs Eiríkssonar. Er samningurinn metinn á um 11 þús. krónur sem þýðir að hver kjaftur þarf að punga út um 1.250 kr. verði fullfermi.

Gert er ráð fyrir að langferðabíllinn leggi í ferð sína úr Bryggjuhverfinu milli kl. 5.30 og 6 á laugardagsmorgni (þann 19. mars eins og væntanlega flestir vita) og komi við í Kópavogi og Garðabæ á leið sinni út úr bænum. Sjái einhver meinbugi á fyrirætlan þessari er viðkomandi beðinn um að láta skoðun sína í ljós hið fyrsta.

Svona rétt eins og landið og miðin hafa án efa gert sér grein fyrir þá fór V.Í.N. í sína árlega skíða- og menningaferð til Agureyrish helgina 24-27 feb. sl. Hér er ætlunin að koma með ítarlega ferðaskýrslu af þessum aðalfundi. Varúð lesist á eigin ábyrgð.

Ferð vor hefst rúmlega 19:00 fimmtudaginn 24.feb er Stebbalingur kom á æskuslóðirnar til þess að sækja bróður sinn. Að þessu sinni hafði undirritaður ekki Papa-San, sem er kórenskur sjúkrabíll, heldur BAR-Hondafarartæki að nafni Jenson. Eftir að Skáldið hafði komið öllu sínu fyrir þurftum við að hætta okkur í gegnum Fellin til þess að sækja þann aðila er ætlaði að sjá um hreingerningar í ferðinni. Þegar fulltrúi hreingerningardeildarinnar var komin þá var haldið af stað með stefnuna á Mosfellssveit. Ekki komunst við mjög langt er kom í ljós að Adolf hafði gleymt skíðagallanum sínum heima svo það þurfti því að snúa við og ná það dót. Er gleymda dótið var komið um borð var brunað sem leið lá í sveitina sem kennd er við Mosfellinga. Er við renndum í hlað á Esso/Subway þá beið okkar Perrinn og Frú . Við tókum við að tanka og svo skelltum við okkur í stutta heimsókn í skúrinn hjá pabba Tiltektar-Togga þar sem verið var að græja stafi fyrir Gvandala-Gústala. Perrinn hafði þá hafið för sína til Agureyrishkauptúns.
Nú skal haldið í gamlar venjur og telja þá upp sem þarna voru með í för ásamt þeim farartækjum sem hver og einn var um borð í.

Stebbi Twist, Jarlaskáldið og Dolli á Jenson

Tiltektar-Toggi og Gvandala-Gústla á Herbie

Perrinn og Katý á Galloper.

Fljótlega eftir að við komum aftur innfyrir borgarmörkin hófst frumflutningur á Pottþétt Agureyrish 2005. Þar er á ferðinni tímalaus snilld. Framundan var frekar tíðindalaus þjóðvegaakstur þar sem fátt markvert gerðist. Sjálfsagt flugu einhver gullkorn á milli okkar Jarlaskáldsins ásamt ýmsum lausnum við markskonar vandamálum. Við rifjuðum upp ferð eina og góða er við ókum framhjá Hraunsnefi. Holtavörðuheiðin stóð alveg fyrir sínu og var alveg jafn leiðinleg að keyra eins og fyrr. Við rúlluðum svo í Staðarskála um kl:22:00. Sumir notuðu tækifærið og brugðu sér á náðhúsið þó ekki hafi menn verið illa haldnir af Staðarskálasyndromi. Þeir sem þarna fengu sér að snæðu völdu allir sér súpu dagins, alltaf jafn frumlegir, sem að þessu sinni var blaðlaukssúpa og hefði alveg mátt vera meiri rjómi í súpunni. Þó var þetta enginn lauksúpa eins og Hrauneyjum júlídag einn 2003. Eftir að menn voru orðnir mettir var aftur haldið út á þjóðveginn. Við okkur blasti leiðinlegasti hluti á öllum hringveginum Staðarskáli og að Bólstaðarhlíðabrekkunni eða barasta Húnavatnssýslurnar. Nokkrir lélegir fimmaurabrandarar fuku á leiðinni og þá sér í lagi er við nálguðumst Vatnsdalshóla. Já, já og fleira. Eitthvað voru farþegar í Jenson í vandræðum með blöðruna á sér því það var nuðað í manni um að gera stuttan stanz í því ægilega krummaskurði Blönduósi til að létta þrystingin. Sem betur fer var stanzað stutt þarna og okkar beið hinn langi og leiðinlegi Langidalur sem tekin var með trompi. Lítið markvert gerðist svo sem uns við náðum til Agureyrish ef kannski er undanskilin þykk þoka í Öxnadalnum sem gerði framúrakstur nokk spennandi á köflum. Við renndum svo í stærsta krummaskurð landsins, hugsanlega að Kópavogi undanskildum, um 00:30. Fyrsta mál á dagskrá var að ná lyklana. Einhvers misskilning hafði gætt milli Tiltektar-Togga, Gvandala-Gústala og Pabba Bjarkar því þeir voru endalaust lengi að sækja þess lykla en allt hafðist á lokum. Á meðan við hin biðu á fórum við á bílasölurúnt, skoðuðum Surfcity Agureyrish og ókum framhjá H-12 þar sem við bræður rifjuðum upp þegar við komum til Agureyrish eftir frægðarför niður/út Eyjafjarðardalinn. Nóg um það í bili. Loksins fengu drengirnir lykla af íbúðunum frá pabba Bjarkar. Lá þá leið okkar beint upp í Furulund og voru við með afnot að íbúðum í Furulundi 8 K og N (filter). Perrinn kom svo fljót en þau hjú gistu að þessu sinn á öðrum stað, já þó trúlegt megi virðast þá er víst hægt að vera á nokkrum stöðum í þessu skurði, það var svo hafist handa við að þjóra nokkra bjóra og senda þeim sem vooru svo óheppnir að ekki vera með okkur nokkur vel valin SMS. Alltaf sami góði brandarinn.

Þegar vaknað var á flöskudeginum var það fyrsta sem undirritaður gerði var að hringja upp í Hlíðarfjall og fékk þær upplýslingar að opna ætti kl:13:00 sól og blíða. En þegar maður leit út var alveg svarta þoka. Þrátt fyrir þokuna á rötuðum við í Kristjánsbakarí og verzluðum staðgóðan morgunmat, NÝMJÓLK og sérbakað. Eftir að fólk var orðið mett og mál var að koma sér af stað en fyrst þurfti nú að skella sér í sérvöruverzlun ríkisins og bætta á birgðarnar. 12.pack af Kylle, Kylle og kippa af þessum venjulega urðu fyrir valinu. Nú var barasta að koma sér upp í fjall og það beinustu leið. En við HA varð maður að gera flautubrandarann góða. Við þessar aðstæður var ekki annað hægt og tókst hann fullkomnlega. Er við ókum upp svo Hlíðarfjallsveginn þá keyrðum við upp úr þokunni eða öllu heldur dalalæðunni og við okkur blasti heiður himinn. Bara gaman. Þrátt fyrir að ekki hafi verið gríðarmikið fannfergi þá mátti alveg gera góðan dag úr þessu. Sem og var gert. Ekki er beint hægt að segja að maður hafi haft mikið úrval af brekkum/leiðum en það var gert gott úr þessu. Nokkrar Ítalíumyndir voru teknar enda veittir víst ekki af að æfa sig fyrir för V.Í.N. til austurríska/ungverskakeisaradæmisins. Það var svo gott sem skíðað af sér rassgatið ásamt að senda hinum og þessum SMS til að reyna að láta þá vita hvað gaman væri hjá okkur. Ætli það megi búast við að eitthvað slíkt verði gert dagana 19-29.marz nk. Við renndum okkur til klukkan að vera 18:00 alla vega þeir sem lengst voru. Eftir skíðaiðkun var haldið í aðra hefð og skellt sér í sund. Þegar í sundlaugina var komið sáum við það að rennibrautin var ekki opin og olli það okkur miklum vonbrigðum. En engu að síður fengu lúnir vöðvar þar kærkomna hvíld. Gvandala-Gústala reyndi nokkur góð trikk eins og ,,ert þú heimakona? Veistu kl.hvað Baugur hættir að ræna fólk?´´ Við komust að því að Bónus væri búinn að loka. Eins gott því ég hefði ekki nennt að keyra þangað. Því urðum við að skella okkur í Hagkaup, þar sem er nú einu sinni skemmilegast að verlza. Þarna má segja að fyrstu vonbrigðin hafi verið því ekki var heimasætan í nýlenduvöruverzlunni í Árnesi að sinna verzlunarstörfum. Þarna var verzlað í kvöldmatinn úrvalsgrillmat og bernesósa. Það var svo ekið framhjá H-12 á leið okkar upp í íbúð. Þið megið geta hvað við bræðurnir fórum að tala um er við sáum hús þeirra Súlumanna. Jú, rétt til getið. Hvað við vorum þreyttir þegar við vorum þarna síðast. Þegar við komum svo loks upp í Furulundinn þá gat maður loks fengið sér ölið og teigaði ,,Kylle,Kylle´´ með bestu lyst ásamt þessum venjulega. Grillmaturinn var góður og drengir: Takk fyrir mig. Perrinn og Frú komu svo með afruglara og við heldum okkar Idolgleði ásamt að komast að því að Skectshow er snilld. Um 22:00 komu svo Tyrólabræður og voru þeir boðnir velkomnir í þessa endalausugleði. Rétt áður en þeir Tyrólabræður komu í hús hafði Maggi Brabra samband og sagði farir sínar ekki sléttar. Var hann þá staddur við Brú og hafði önnur felgan að framan losnað og ein ró var týnd og svo brotnaði víst annar bolti þegar Maggi var að herða upp á felgunni á Barbí. Hann var ekki viss um hvað best væri að gera í stöðunni en þrautalendingin bvar sú að hann ásamt sinni ekta Frú og VJ snéru við og fóru aftur til Reykjavík. Koma þau ekki meira við sögu. Restin af kvöldinu er frekar þokukennd en að sögn var farið á Lessukaffi þar sem menn heldu áfram að drekka af sér hausinn og örugglega ásamt einhverju öðru. Það var svo haldið áfram drykkju frameftir morgni og þá í Furulundinum.

Það var risið hæfilega snemma úr rekkju á laugardagsmorgninum. Eftir staðgóðan morgunmat var fátt til fyrirstöðu að drífa sig upp í fjall en fyrst þurfti víst að sækja gamla perrann. Þegar við komum svo loks upp í fjall kom það í ljós að Skáldið hafði gleymt hönskunum niðri í íbúð svo það var ekkert annað að gera nema sækja vettlingana enda var svo sannarlega fingravettlingaveður þarna. Vegna blíðunnar sem ríkti þarna upp í fjalli var bæjarferðin líka notuð til þess að sækja sólgleraugu fyrir Toggólf. Það var svo skíðað af miklum hressleika frameftir degi og með nokkrum (bjór)pásum inn á milli. Engu að síður var dagurinn ágætilega notaður þrátt fyrir fáar leiðir en samt. Þegar að skíðaiðkun lauk var aftur farið niður í íbúð þar sem knattleikir voru til áhorfs til skamms tíma. Eftir það var haldið í drullupollinn og en voru vonbrigðin mikil er ekki var enn búið að opna rennibrautina. Eftir sundsprett var haldið í Brynju en þó ekki til að verzla sér ís, þó svo að sumir hafi gert þau mistök, heldur til að verzla inn sitónur. Þarna má segja að Brynja hafi ollið okkur bræðrum miklum vonbrigðum því ekki var þessi nýlenduvara á boðstólnum en þó var það bót í máli að enn er boðið upp á hrossakjöt í neytindapakkningum. Ekki var verzlunarleiðangri lokið þarna því Skáldið og söguritari heldum í suðurátt og komum við á Esso til þess að verzla inn Útiveru. Eftir að hafa fjarfest í þessu ágæta tímariti og litið greina hans Arnórs augum og séð góða myndir af Willy. Verð eiginlega að segja það maður saknaði þess að þessi mynd skyldi ekki hafa verið birt.Þið vitið svo hvað við rifjuðum upp á leið okkar í Furulundin. Jebbs, ferðina norður fyrir Hofsjökull. Eftir að Útivera var komið í hús var næsta mál á dagskrá að verða okkur úti um sitrónu ásamt því að redda síðustu vinningum í þeim skemmtilega leik um gestnr:20000 og 25000. Þegar í Furulund var komið komst maður loks í bjór. Mikið var hann góður. Ójá. En hvað sem því líður þá áttum við pantað borð á Greifanum kl:20:00 á laugardagskveldinu svo ekki gafst mikið tóm til að stunda drykkjuleikinn Gísla Martein. Toggi og Arnar Tyrólabróður voru svo á bíl er við mættum stundvíslega á Greifann kl:20:00 og við tók BIÐ. Eftir að hafa pantað bjór og svo mat þá vorum við látin bíða í 75.min eftir matnum. Þessi bið kallaði á annan bjór. Ef þetta á að halda svona mikið meira aftur að láta mann bíða svona óendanlega eftir mat þá er spurning með viðskiptabann. Reyndar einn galli þá er ekkert mikið af veitingastöðum til að fara. Þar er alltaf Subway og svo Móngópizzur. Eftir mat var haldið aftur upp í íbúð þar sem aðalfundarstörf heldu áfram að miklum krafti. Á miðnætti var komið að stóru stundinni því þá voru verðlaun afhend fyrir hinn stórskemmtilega leik um gestnr:20000 og 25000. Þar var bara einn verðlaunahafi staddur á svæðinu þarna fyrir norðan til taka á móti verðlaununum en það var Perrinn. Fékk hann loftmæli og tusku í verðlaun. Þótti þetta vel við hæfi þar sem hann er nýkominn í jeppadeildina. Brabrasonurinn var ekki á staðnum svo að Stebbalingurinn tók við verðlaunum fyrir hans hönd. En stóru vonbrigðin voru þau að Forvitna stelpan kom ekki til að taka við sínum verðlaunum. Annars verða þeim sem ekki mættu veitt sín verðlaun í Fyrstuhelgaríjúlíárshátíðarþórsmerkurferð n.k. Þess má svo til gamans geta að sú verð verður líka ammælisferð og stórglæsilegri en nokkru sini fyrr. Hvað um það. Eftir þessa athöfn þá héldu aðalfundarstörf áfram þar sem sumir áttu víst gott tal við Frú Togga. Bið að heilsa henni. Það var svo leitað á lendur skemmtanalífsins þegar leið á nóttina og var Lessukaffi en fyrir valinu. Fólk endist svo mislengi en allir skiluðu sér að lokum.

Þegar maður skreið á lappir á sunnudeginum var maður svona súr í meðalagi. Eftir morgunmat, morgunmessu og Mullersæfingar varð maður öllu hressari. Þarna var ákveðið að skíða í Tindastóll og hófust nú tiltektir að miklum krafti þar sem Tiltektar-Toggi fór hamförum. Það þurfti líka að ræsa þá sem voru í hinni íbúðinni og þess má geta að sagnaritarinn skellti sér yfir til að ná bakpoka einn og það á sebranærbrókunum. Eftir að allir voru upprisnir og loks var hægt að koma sér úr Agureyrish. Perrinn, frú og Tyrólabræður fóru fyrstir af stað. Við á Jenson vorum svo næst enda þurfti að tanka á meðan fóru strákarnir og skiluðu lyklunum. Þegar við vorum svo við Dalvíkurafleggjarann þá hringdi loks einn úr Súlum og let mig vita að kolsýrukúturinn væri fundinn. Við snérum við og brunuðum aftur til Agureyrish og niður í H-12 þar sem við sóttum kútinn. Þarna má segja að við náðum loks að klára ferðina góðu norður fyrir Hofsjökull. Líka var skíða-og menningarferðin orðin að jeppaferð nú þegar við vorum komnir með kolsýrukút. Eftir þetta var loks hægt að koma sér af stað. Ekki er hægt að segja það að aksturinn til Sauðárskróks hafi verið tíðindamikill en allir voru frekar súrir og sögðu fátt. Það þóttu vonbrigði mikil að sjá ekki Dr.Gunna á brúnni hjá Varmahlíð með þumalputta uppi. Hvernig sem stendur á því. Það hafðist svo að ramba á Sauðárkrók og meira að segja tókst okkur að komst í gegnum það skurðið. Loksins fannst svo skíðasvæði þeirra. Við Skáldið skelltum okkur í brekkuna en fyrir voru Perrinn, Katý og Tyrolabræður. Hin voru ekki alveg viss hvað gera skyldi en ljóst var að Alda var varla í ástandi til skíðaiðkunar. Brekka þessi var svolítið skrítin mjög flöt í endan og svo bætti nú mótvindurinn ekki stöðuna. Engu að síður var skíðað af fullum krafti. Svo áður en langt um leið koma Dolli og skilaði bíllyklunum og sagðist ætla fara heim með þeim Rafiðnarsambandsdrengjum í bæinn. Við bræður heldum áfram að renna okkur. Ekki leið svo á löngu uns hin fóru að huga að brottför og kvaddi maður liðið um 15:00 þegar það fór til höfuðborgarnar. Við Skáldið ákváðum að ekki væri nóg komið af rennsli ennþá og heldum áfram í ca klst. í viðbót. Þarna fengum við þá hugmynd af góðum djók en hann var að koma við hjá Kúreka norðursins og fá sér eins og einn Murder-burger hjá kappanum. Um að gera að nýta ferðina þar sem við ætluðum að fara Þverárfjallsleið og Skagaströnd ekki langt úr leið. Eftir að við töldum að gott væri komið að skíðun þessa helgina og ekkert betra að gera nema að koma sér í Kántrýbæ og fá sér að éta. Við ókum sem leið lá niður af Þverárfjalli og uns við komum að vegamótum þar sem sagði að 14 km væru til Skagastrandar. Ekki stór krókur fyrir góðan brandara. Verst þótti okkur samt Framsóknarfnykurinn sem á leið okkar var. Þegar við komum á bílaplanið fyrir framan Kántýbæ var allt tómt og ekki sála á ferli, þá meina ég í öllum bænum, allt var lokað og átti ekki að opna fyrr en kl:18:00 eða eftir rúmlega klst. Ekki nenntum við að bíða eftir því heldur forðuðum við okkur þarna hið snarasta. Var undirritaður að koma þarna í krummaskurð þetta í fyrsta skiptið og verður vonandi góð bið á að maður komi þarna aftur og vonandi aldrei um Verzlunarmannahelgina. Framsóknarfnykurinn var ekki minni á bakaleiðinni. Þar sem kántrýbær var lokaður fengum við okkur að éta í næsta krummaskurði. Fyrir þá sem ekki vita er það Blönduós. Gerðum við þar stanz í nýjum söluskála einum. Gott að byggja svona söluskála rétt áður en þjóðvegurinn verður færður. Nóg um byggðapólitík. Það var þó einn stór kostur við að fara Þverárfjallið en þá slapp maður við Langa(og leiðinlega)dali. Eftir að hafa sporðrennt einum þjóðvegaborgara var lítið annað að gera nema að koma sér heim. Sem fyrr voru Húnavatnssýslur mjög svo súrar að aka í gegnum. Allt hafðist þó að lokum og við komumst í Strandasýsluna upp á Holtavörðuheiði þar sem það snjóaði á okkur. Mikil gleði það. Flautað og veifað var svo þegar við fórum framhjá Hraunsnefi. Stutt þjónustuhlé var gert í Borgarnesi til að tanka. Hvalfjarðargöngin voru hress að vanda. Það var svo komið í Kleifarselið rétt eftir 20:00. Fljótlega var svo lagt við Logafoldina og þar með lauk skíða-og menningarferð V.Í.N. til Agureyrish 2005.

Þakka samferðarmönnum mínum fyrir fína helgi.
Nú er það bara austurríska/ungverskakeisaradæmið sem bíður okkar

Að lokum þá vil sjálfskipaður miðhópur skemmtinemdar undirbúnings-og eftirlitsdeildar minna á það að skráning er formlega hafin fyrir ammælisferð fyrstuhelgaríjúlíárshátíðarþórsmerkurferð. 100 fyrstu fara í pott sem dregið verður svo úr svo til mikils er að vinna. Það fer hver að verða síðastur því ekki eru nema 116.dagar í gleðina miklu, núna þegar þetta er ritað.

Eru einhverjir sem ætluðu að fara til Akureyrar núna á föstudaginn ?? Eða eru allir sem ætla að fara á fimmtudegi ???

Gott í Hlíðarfjalli í dag 10 stiga hiti.

Benvenuto in Italia!

Í tilefni þess að 30 dagar eru til Ítalíuferðar okkar vil ég minna ferðalanga á að það þarf að greiða ferðina innan 28 daga fyrir brottför til að nýta sér 5% staðgreiðsluafslátt Úrvals-Útsýnar.

Jafnframt þætti mér gaman að vita hvort áhugi sé hjá mannskapnum að taka sameiginlegan langferðabíl til Reykjanesbæjar, slíkt myndi sennilega kosta um 1.500 kr. á mann án þess að gerð hafi verið ítarleg könnun á því. Gott væri ef Ítalíufarar myndu láta í ljós skoðun sína á því með því að nota athugasemdakerfið hér að neðan.

Rétt eins og einstaklega glögga lesendur rekur eflaust minni til þá var brugðið á leik, hér á síðunni, fyrir nokkurum mánuðum síðan. Hvað er það? Spyrja sjálfsagt ýmsir þó ekki þeir sem eru munir. Við erum hér að tala um hin stórskemmtilega leik um 20000 gestinn á þessa stórbrotnu síðu V.Í.N. Það hefur ekki enn gefist tóm til að afhenda alla þá ótal glæsilegra vinninga sem þá voru í boði fyrir gest nr:20000, 20001 og 20025.

Nú þegar styttist í gest nr:25000 er ætlunin að endurtaka leikinn og bíða og sjá hver hreppir hnosið. Enn verða stórglæsilegir viningar í boði. Að tilmælum staðalímyndunnarhóp femínista verða vinningar kynjaskiptir en engu að síður glæsilegir. Ætlunin er svo að afhenda vinninga, þessa skemmtilega leiks og úr þeim síðasta, á aðalfundi Vinafélag Íslenskrar Náttúru sem haldin verður um leið og skíða- og menningarferð til Agureyris verður farinn þ.e. á sama stað. Nóg um það.

Kv.
Stemmti- og ritnemd

Núna helgina 28-30.jan s.l. lagði jeppadeildin af stað í leiðangur einn með stefnuna á Grímsvötn. Þessi ferðahópur samanstóð af af farar- og hópstjórum úr nýliðaferð 4X4 upp í Setur, þeirri ferð sem Pétur nýliði skrópaði í. Þrátt fyrir hlýingadaga í vikunni á undan og frekar blauta spá var samt ákveðið að fara af stað, smakka aðeins á þessu og sjá hvernig gengi. Með bjartsýnina að leiðarljósi töldum við að það yrði þá bara endað í Jökulheimum og þar myndum við snæða rolluafturhásinguna. Það var lagt af stað og er óhætt að kalla þessa ferð ,,Krapatúrinn 2005´´ í það minnsta enn sem komið er. Hér kemur sagan af því.

Saga þessi hefst flöskudaginn 28.jan. Þá eldsnemma um daginn eða rúmlega 18:00 fóru fyrstu menn úr bænum. Þó ekki þeir sem á Willy voru né Flubbarnir á tvistinum. Vegna óvæntar bilunar í Willy þá tafðist brottför okkar á Willy um c.a 1,5 klst. Skáldið renndi í hlað í Logafoldina milli 19:30 og 20:00 og var maður þá að skrúfa dekkið undir og fast að því að verða til. Eftir skrúbb var loks hægt að koma sér úr bænum eða þá var tíminn rúmlega 20:00. Höfðu þeir Flubbafélagar þá þegar lagt af stað úr bænum, enda á diesel Toyota og veittir ekki af forskotinu, eftir að hafa komið við í nýlenduvöruverzlun og birgt okkur upp lá leiðin næst ská yfir götuna á eldsneytissmásöluvöruverzlun. Það veitti ekki af að styrkja Olíufélagið enda nýbúið að lækka sektina hjá þeim. Hvað um það. Eftir að hafa dælt vel á annan tug þúsunda á tankinn var loks hægt að koma sér upp fyrir Rauðavatn. Óhætt er að segja að ferðin austur hafi verið frekar tíðindalaus enda steingeldur þjóðvegaakstur. Við sluppum í gegnum Hnakkaville og þegar við vorum að skríða austur úr Hnakkaville hringdi Runólfur og tjáði hann einkaritarnum að þeir væru að fara úr Hrauneyjum og að Maggi væri ei mættur en ætlaði að hinkra eftir okkur. Leið okkar upp í Hrauneyjar, var sem áður sagði, frekar tíðindalaus þó að hápunkturinn hafi verið þegar við tókum framúr Súkku eini ekki löngu áður en að Hrauneyjum var komið. Þar sem maður var að tanka við Hrauneyjar renndi fyrrnefnd Súkka í hlað og eftir smá spjall við kauða þá var þetta maður sem á leið var í Tjéllingfjöll með jeppahóp frá Útivist. Þarna upp í Hrauneyjum þá gustaði aðeins en þetta var bara lognið á undan storminum. Þarna var gert stuttur stanz aðalega til að greiða fyrir vökvan góða og bregða sér aðeins á biskupinn. Þarna notaði maður líka tækifærið og fékk VHF handstöðina hans JónsFús lánaða, kunnuð við honum bestu þakkir fyrir. Nú var ekkert að gera nema koma sér í faðm öræfanna Þegar við komum inn fyrir Vatnsfell var hafist handa við að frelsa loft úr belgmiklum hjólbörðum bifreiðanna. Þarna sáum við líka 3.aðra óskylda jeppa sem voru á för. En við förum ekki í þeirra för heldur aðeins ofar. Ekki leið á löngu uns fyrsta festan var orðin staðreynd hjá manni. Það var ekki mikið mál að kippa okkur upp úr því. Svo fljótlega kom önnur þá var ekkert að gera nema hleypa meira úr. Enda ansi blaut undir og þegar maður stakk sér niður þá voru heilu stöðuvötnin undir. Hvað um það. Við heldum bara ótrauðir áfram og vorum komnir í talstöðvar samband við hina og heyrðist sem fastur væri fastur. Ekki leið á löngu uns við komum að Birki, Runa og Björgvini, þar sem Fastur var líka þetta fastur. Hafði Skáldið orð á því að þetta minnti hann óþægilega mikið á festu eina við Kirkjufellsósa fyrir rúmlega ári síðan. Fljótlega bar að 44´´LandCruiser sem hafði það kippa Birki upp. Þá hófst leitin af fari yfir og að lokum komst einn yfir og hinir gátu fylgt á eftir. Nú var bara að halda eins góðri hæð eins og mögulegt var og var ansi fróðlegt að sjá Runa og þá sérstaklega Bjögga fara niður eina hæðina sem var nokkuð klökkuð. Þá fengu naglarnir að vinna fyrir kaupinu sínu. Eftir að sloppið við vesen í krapa komum við að hinum ferðafelögunum og voru þeir allir saman ofan í sama skipaskurðunum. Þarna var allur hópurinn loks saman kominn. Hann skipuðu:

Stebbi Twist og Arnór Jarlaskáld á Willy

Maggi Brabrason og JónFús á Toyota LC 70

Runólfur og Jakob á Toyota Lady-Krúser

Birkir og Malin á Wrangler

Halli Kristins og Emil á Trooper

Arnór og Erlingur á Togaýta DC

AtliE og Frú á Toyota TroubleCap

Björgvin og Elvar á Trooper.

Þarna sat Atli E á kviðnum hálfur upp úr pyttinum og Halli búinn að snúa við ofan í pyttinum. Arnór að rembast við að komast upp hinum megin. Meðan á þessu stóð þá fóru Flubbarnir og Runi í það finna aðra leið sem kki væri eins blaut og það hafðist. Þegar þarna var komið voru menn eitthvað farnir að efast að okkur tækist að komast upp í Jökulheima fyrr en undir hádegi á laugardeginum. Hugmyndir voru uppi um Hólaskóg en samt var niðurstaðan sú að reyna aðeins áfram. Og áfram var haldið þrátt fyrir að þetta stopp hafi bara verið 1.klst. Það gekk svo vel að komast næstu nokkra km en þá kmum við að góðum krapapytt það sem það tók okkur 2,5 klst að koma öllum bílunum yfir. Þar sem klukkan var þarna orðin rúmlega 05:00 aðfararnótt laugardags varð á endanum niðurstaðan að fara í Veiðivötn og gista þar enda ekki nema 5,2km í Veiðivötn m.v. rúmlega 30.km í Jökulheima og við ekki búnir með nema rúmlega 12km á 7-8 klst. Nokkuð góður árangur það. Til að komst þarna yfir varð að komast eins langt upp og hægt var og krækja svo spili í bílana upp spila þá upp. Þarna uppúr var um tvær leiðir að ræða og tvo spil með svo hægt var að vinna í tveimur bílum í einu. Það var svo þegar spila var verið síðasta bílinn upp að slaki kom á tvistinn og JónFús sleppi tengslinu heldur harkalega, smellur, framdrifið brotið. Þannig að það varð alveg ljóst þarna að eina vitið væri bara að koma sér í Veiðivötn og í koju. Það gekk svo nokkuð vel að komast í Veiðivötn og það með einn á afturdrifinu. Þegar við komum svo að vaðinu við Fossvatnakvísl sáum við hinn hópinn var hann á sléttu og virtist ekki fara hratt yfir. Við komum svo að skálanum og voru þá sem á undan voru komnir ofan í poka og flestir sofnaðir. Eitthvað sýnist okkur vera lítið pláss í þessu herbergi svo við bræðurnir ásamt Brabrasyninum förum á svefnloft. En þeir Runi og Arnór, ásamt JóinFús, fóru til baka til að kanna með hinn hópinn. Veit ekki hvenær þeir komu til baka en það var alla vega eftir 06:50 þegar síðast var litið á klukkuna. Þrátt fyrir smá brak og bresti þá svaf maður nokkur vel þarna uppi. Enda nokkuð óhætt að fullyrða að maður var orðin örlítið þreyttur eftir allan moksturinn, sem var þó lítill í samanburði við Eyjafjarðardalinn forðum.

Það er svo varla hægt að segja að laugardagurinn hafi runnið upp því það var langt liðið á hann þegar við skriðum í koju langt genginn 07:00 á laugardagsmorgninum. Hvað um það. Það var svo skriðið á lappir um það leyti sem hádegisfréttir voru að hefjast á RÚV. Eftir hefðbundinn morgunverk þ.e. morgunmat, messu og Mullersæfingar var hægt að fara að koma sér af stað. Þarna var búið að bóka Hólaskóg svo ferðinn var ekki alónýt. Eftir að hafa gefið Willy að drekka var lagt aftur í´ann. Fyrsta hindrunin á vegi okkar eða vegleysu var Fossvatnakvíslinn sem reyndist ekki mikið mál fyrir okkur jafnvel þó svo að einn væri með brotið framdrif. Nú var bara dagskipuninn að halda hæð og reyna að finna alltaf bestu leiðina fyrir Tvistinn. Tvisturinn þurfti að þiggja spottann upp nokkrar brekkur en var samt furðu seigur. Svo komum við að einum stað þar sem menn höfðu þrætt útan í hlíð einni með tilheyrandi hliðarhalla. Sem er ekki mjög gott þegar maður ekki með framdrif. Arnór tók sjénsinn og fór bara beint af augum og komst yfir. Við á Willy fylgdum á eftir og svo komu Flubbarnir og þeir niður. Við snérum við og var Runi að gera spottann klárann og eftir góðan kipp þar sem bíllinn hreyfist jú en sat samt ennþá fastari á eftir. Í þessari stöðu var ekkert annað að gera nema græja nýja spilið hans Arnórs og koma vír aftan í Tvistinn ,,dobbla´´ það og í Wranglerinn hans Birgis. Þrátt fyrir að vera með vírinn í tveimur bílum þá drógust þeir að Tvistinum svo ekkert annað var að gera nema setja Willy og Barbí aftan í hina og nota þá sem ankeri. Upp fór Tvisturinn og allir tóku gleði sína á ný. Ekki það að gleðin hafi tapast eitthvað. Leið okkar lá svo áfram í átt að Vatnsfelli og á einum stað þar sem virist vera ansi mikill hliðarhalli svo manni leist ekkert of vel á blikuna en eftir að hafa skoðað þetta betur og frá öðru sjónarhorni var þetta alls ekkert svo slæmt. Þegar við Runi komum svo fyrir hólinn þá var Björgvin það fastur og hófust þá björgunaraðgerðir sem tókust vonum framar. Er við komum svo aðeins lengra mættum við tveimur Land Rover frá Vésæl þar sem þeir voru víst á leiðinni í Veiðivötn. En þarna sat Tvisturinn ansi fastur og voru menn að gera klárt fyrir spilun þegar við komum á svæðið og var Arnór fenginn í það þrátt fyrir að Halli hafi verðið ansi sár yfir því að fá ekki að nota spilið sitt. Eftir þessa stuttu töf var ekkert að vanbúnaði að halda för vor áfram. Það tóku svo við þræðingar því ekkert nema krapablámi blasti við okkur sem og skipaskurðurinn frá Birki sem hann gróf á föstudeginum. Þegar við áttum svo eftir ca.3.km í Vatnsfell var kallað í talstöðina og óskað eftir drullutjakki. Það var því snúið við og ekið 487.m til baka og málið skoðað. Kom í ljós að millikassaöxul hjá Birki hafði brotnað og drifskaftið gengið út. Eftir smá pælingar og mikla speki var niðurstaðan sú að ekki væri hægt að græja þetta til á staðnum svo best væri að draga hann og hafa hann bara í framdrifinu. Atli E tók það verkefni að sér að hafa Birki í næloni á eftir sér og gekk það vel í fyrstu en svo komum við að brekku, sem reyndar var auð, en þá heyrðist í Atla E ,,ég held að ég sé búinn að brjóta afturöxul´´. Nei, hugsaði maður á nú allt að ganga á afurfótunum svona stutt frá þjóðveginum. En við nánari skoðun kom í ljós að afturlæsingin var bara ekki að virka sem skyldi svo það var hið besta mál. Stuttu síðar komum við að Vatnsfelli og hófust menn nú handa við að endurheimta loft í dekkinn aftur. Þarna var aðeins farið að gusta og þessi stormviðvörun frá spámönnum ríkinsins átti greinilega rétt á sér. Allt þetta hafðist að lokum og för oss held áfram í áttina að Hrauneyjum. Þarna fór líka að rigna og þá meinar maður RIGNA svo og nokkrir hálkublettir voru á veginum svakastuð. Þegar örstutt var í Hrauneyjar höfðu báðir Trooper fokið til á veginum og runnið út í kant. Þarna var alveg svakalega hvasst og alveg gler á veginum svo ekki var stætt. En það var samt nokkuð skondið að sjá Elvar þarna reyna að fóta sig þarna í rokinu, rigningunni og á svellinu. Á meðan fór JónFús að kanna með gamla veginn að virkjunni við Hrauneyjafoss og reynist sú leið vera heldur auðveld og fórum við flestir þá leið nema að vísu Atli E og Troopers. Það var gerður stuttur stanz í hálendismiðstöðinni í Hrauneyjum aðalega til að bregða sér á biskupinn, kvittað fyrir sig í þar til gerðri gestabók og svo til að gefa Willy smá svettu á vökvanum góða til að komast í Hólaskóg svona í það minnsta. Eftir það var stefnan tekin á Hólaskóg vorum við Willy í samfloti með Birki á Wrangler og Bjögga á Trooper. Arnór hafði varað okkur við nokkrum myndarlegum pollum á leiðinni milli Hrauneyja og Þjórsárbrúnar. Þegar við komum að þeim fyrsta þá kom það í ljós að þetta var vatn sem flæddi yfir veginn ásamt jakahrögli og snjóklubbum með svo góðu roki til að bæta á þetta. Er við vorum svo komnir yfir í Árnessýslu sáum við að Tvisturinn beið okkar við afleggjarann í Hólaskóg. Þar fréttum við líka að bjórinn væri kominn í hús en kjötið var í Tvistinum. Leiðin af þjóðveginum og að Hólaskógi lá nánast öll undir vatni og ekki vissi ég að Lalli frændi væri kominn með nýtt uppistöðulón fyrir Búrfellsvirkjun. Minnist einhver að þetta hafi farið í lögformlegt umhverfismat? Mér er spurn, nei, ,mér er hreinlega ekki skemmt. Jæja, hvað um það. Um leið og maður komst inn í skálann í Hólaskógi þá byrjaði maður að fá sér einn bjór og tók svo dótið úr bílnum. Maður er sko með forganginn á hreinu. Þarna vorum við kominn um 19:00 eða eftir 6.klst för úr Veiðivötnum. Sæmilegt það. Það var eiginlega strax hafist handa við að gera klárt fyrir kvöldmatinn. Á matseðliunum voru 3.úrbeinaðar rolluafturhásingar, kartölfusalat, kannínufóður ásamt piparostarjómasósu sem var samansett af 6.piparostum og 1,5.lítra af rjóma, þá sko alvöru rjóma með fitunni og öllu saman engan matreiðslurjóma. Þess verður að geta að þetta smakkist unaðslega og þá sérstaklega sósan (segir sérlegur sósugerðarmeistari V.Í.N.) eiginlega má segja að þetta hafi bragðast ómetanlega. Sósan var alla vega kláruð og fólk almennt á meltunni frameftir kveldi. Það var svo haldin myndasýning úr ferðinni í ferðinni. Tölvunördaskapurinn alveg að fara með menn þarna. Líka sýndu menn myndir úr gömlum ferðum sem m.a. sýndu manni að það er aldrei of varlega farið í þessum ferðum. Svo heldu menn áfram og mikið var spjallað um jeppa, ferðir, tæki, dót og tölvur. Allt saman afskaplega nördalegt en gaman samt. Reyndar fóru menn missnemma að sofa, sumir þó fyrr en aðrir. Það var svo fæst sig yfir á gang og svo enduðu við í D.M. partý hjá Halla. Það var svo farið einhvern tíma undir morgun að heilsa upp á Óla Lokbrá.

Maður skreið svo á lappir um hádegisbil á sunnudeginum. Það var svo allt hefðbundið við þann morgun þ.e. morgunmatur, messa og að sjálfsögðu Mulleræfingar. En ekki hvað. Eftir tiltekt og öllu sem því tilheyrir fóru menn að verða ferðbúnir að vísu var Willy kominn á felguna en ekki mikið mál að redda því. Eftir að hafa þrifið hátt og lágt var lagt aftur á stað og nú með stefnuna á höfuðborgina með viðkomu í nýlenduvöruverzlunni í Árnesi. Það var svo sullað í uppistöðulóninu á ferð okkar upp á þjóðveg og haft gaman af. Fljótlega eftir að við komum upp á þjóðveg ákvað Birkir að spara bensín og hengdi sig aftan í Arnór. Við bræðurnir brunnuðum hins vegar í Árnes. Þegar við renndum í hlað við nýlenduvöruverzlunina í Árnesi voru Flubbarnar að leggja lokahönd við að dæli lofti í Tvistinn og þar var líka Halli. Við komum svo og endurheimtum loft í belgmikla hjólbarða Willy. Fljótlega komu svo Arnór með Birki og skrautfjöðrina á milli. Þarna ákvað litli Stebbalingurinn að tími væri kominn á ís og skundi inn í nýlenduvöruverzluna til að verða sér úti um íspinna. Þegar inn var komið blasti við manni þvílíka fegurðinn hjá heimasætunni í nýlenduvöruverzluninni í Árnesi og þegar það spurðist út hópuðust menn inn til að verzla epli og aðrar nýlenduvöru. Það er ekki slæmt að hafa svona afgreiðslustúlkur við kassann, eykur bara innkomuna. Eftir að vera tæplega verið búinn að jafna sig á þessari nær guðdómlegri fegurð kvöddu Flubbarnir og Halli. Ég var svo í samfloti með Arnóri og hinum ameríska alveg þanngað til við komum í Kambana þá hafði maður ekki þolinmæði að vera á eftir þeim þarna upp og tók framúr þeim, þo svo að við höfðum náð góðum ferðahraða fram að því. Eftir mjög svo tíðindalausan þjóðvegaakstur komum við í bæinn rúmlega 16:00. Mikið er langt síðan að maður hefur komið svona tímanlega til síns heima.

Að lokum vill jeppadeild V.Í.N. þakka fyrir sig og ferðafélögunum fyrir góða ferð. Þó svo að upphaflega áfangastað hafi ekki náð. Það er bara ástæða til að reyna aftur.

Kv
Jeppadeild V.Í.N.

E.s Að lokum er rétt að minna allar gjafvaxta snótir á kjöraldri (skv lesenda könnun Gallup er stór lesendahópur) að en er laust í skíða- og menningarferð til Agureyris 24-27.feb n.k. Gott tækifæri að sjá drengi á öndverðum þrítugsaldri, hegða sér eins og kvartvitar.

Heilir og sælir lesendur góðir!

Nú er búið að tryggja bólstað okkar á Akureyri helgina 24.-27. febrúar næstkomandi. Um er að ræða tvær íbúðir í Furulundinum og ekki er það til að skemma ánægjuna að þær skuli vera við hliðina á hvorri annarri. Ætti þar að skapast svefnpláss fyrir á þriðja tug manna ef þröngt er skipað. Því eins og máltækið segir, þá mega þröngt sáttir sitja og ekki viljum við sætta okkur við eitthvað ósætti. Nú er bara að taka helgina frá og dusta rykið af skíðagræjunum, þ.e. ef eitthvað ryk hefur fallið á þær frá því um liðna helgi og gera sig klárann fyrir gott teiti.

Til þess að við höfum einhverja hugmynd um hversu margir ætla að fara mætti alveg biðja mannskapinn um að brúka athugasemdakerfið hér að neðan og greina frá því hvort það ætli eður ei.

Nú þegar aðeins er liðið á nýtt ár og sólin tekin að hækka á lofti með betri tíð framundan og blóm í haga. Þá er vel viðeigandi að hripa niður nokkrum fátæklegum orðum saman í lítinn pistling. Nú kunna margir að spyrja sig. Um hvað ætti slíkur pistlingur að vera um? Jú, það skal ég tjá ykkur. Svona örlítil pistlingur mun að sjálfsögðu fjalla um hina miklu tímalausu snilld sem er okkar fyrstuhelgaríjúlíárshátíðarþórsmerkurferð. Sem farin hefur verið árlega á hverju ári alveg síðan allra elstu menn muna. Jafnvel meira að segja mun lengur en svo. En áður en fjallað verður um komandi fyrstuhelgaríjúlíárshátíðarþórsmerkurferð sem farin verður fyrstu helgina í júlí n.k. og þá 10.árið í röð. Þá skal aðeins lítið til baka áður en horft verður fram á veg.

Þrátt fyrir að V.Í.N. hafði haldið sína árlegu fyrstuhelgaríjúlíárshátíðarþórsmerkurferð hátíðlega í (Blaut)Bolagili undantekningalaust alveg síðan 1895 þá var gerð á því undantekning síðasta ár og haldið með hersinguna í (Smá)Strákagil. Enginn virðist samt kannast við að hafa ákveðið að vera þarna en engu að síður þá enduðum við þarna. Hvað um það. Þau Tiltektar-Toggi og Frú Toggi höfðu gert sér þann dagamun að bregða sér í Mörkina eða nánar tiltekið Bása á fimmtudagskvöldinu á Pjatrollu. Tóku þau því vel á móti okkur er Stebbalingur og Jónas á Willy mættum á svæðið í samfloti með Jarlaskáldinu og Adólfi sem voru á Lilla. Fyrr höfðu, þá hjónaleysin, Maggi Brabra og Frú Andrésson mætt á pleisið og voru þau á sínum Barbí. Höfðu þau verið svo köld að hafa sjálfan Perrann með sér í bíll frá Hvolsvelli. Þá var líka Doddapylsu-Doddi með þeim í för. Var þá Brabrasonurinn ekkert búinn að fá sér einn kaldan (sem er óvenjulegt þegar þessi helgi er annarsvegar), það sama verður ekki sagt um alla sem þarna voru komnir, en það átti eftir heldur betur að breyttast þegar leið á kvöldið. Þegar flestir af úrvalsdeildinni voru komnir, svona á annað borð þeir sem komu til að halda upp á fyrstuhelgaríjúlíárshátíðarþórsmerkurferðina þetta árið, var farið að ræða þessa staðsetningu og sýnist sitt hvað hverjum í þeim efnum. Förum ekkert nánar út í það. Enda á þetta að vera skemmti pistlingur. Endu að síður varð lokaniðurstaðan sú að gera tilraun með það að vera í (Smá)Strákagili. En Stebbalingnum var lofað því að sér ferð yrði gerð yfir í (Blaut)Bolagil svo að sumir gætu fengið að smakka aðeins á kamrinum. Seinna kom svo Stóri-Stúfur og þegar hann kom fyrst var hann ekki akandi heldur á tveimur jafnljótum og það skokkandi. Þegar hann kom var hann móður og blásandi eins og hvalur og sagði farir sínar ekki sléttar. Pæjan sem hann var á væri dauður við skálavarðarskýlið og Kiddi-rauði biði þar óþreyjuFullur enda víst búinn að teygja ölið hressilega frá því að þeir fóru úr bænum. Við stukkum uppí Willy og brunuðum í átt að bílnum, ekki fannst okkur Willy það leiðinlegt að fá aðeins að spóka okkur í margmenninu í Básum. Við komum svo að bílnum, hlóðum inn á hann og gáfum hinum start. Fór hann í gang og náði að komast langleiðina að (Smá)Strákagili áður en það dó á honum aftur. Þar var honum lagt enda bjór/brennivínsþorsti að gera okkur óða þarna. Fljótlega komu svo Stimmalimm ásamt fleira góðu fólki sem á það sameiginlegt með V.Í.N. að finnast áfengi bragðast einkar vel innan um fjallasali Þórsmerkur. Eftir að hafa slegið upp tjöldum, teigað ölið, spjallað við fullt að liði sem kom við hjá okkur og spillað hina snilldar Fyrstuhelgaríjúlíárshátíðarþórsferðadiska sem Skáldið hafði komið saman. Ófár bjórdósir voru tæmdar þetta flöskudagskvöldið og einhverjir gerðu sér ferð inní Bása og þótt sú ferð víst varla ferð til fjár. Þar með lauk flöskudeginum.

Laugardagur rann svo upp bjartur og fagur. Þó svo að ástand manna og kvenna væri ansi misjafnt og þ.a.l. fannst fólki sjálfsagt þessi dagur vera æði misfagur. Einn að Kópavogsskátunum svaf þó hið fastast fyrir aftan Land Roverinn sinn og það sem fastast. Eftir að hafa snætt morgunmat, farið með morgunmessu og síðast en alls ekki síst gert Mullersæfingar var farið að gera hitt og þetta. Það tókst að koma Pattanum hans Kristjáns í gang eftir að hann hafði drekkt honum kvöldið áður. Því til sönnunar birtist mynd af Pattanum í Baugstíðingum þar sem Arnar var heldur vonlítil upp á húddinu. Maður hresstist óðum eftir að Þverbrekkingurinn hafði boðið mannskapinum upp á alvöru sjóarakaffi, enda veitti ekkert af slíku. Næst var að reyna að bilanagreina Pæjuna og það næsta sem við komust var að hún hlóð ekki, Meiru nenntum við ekki enda varla aðstæðan til þess og engin ástæða til að tapa gleðinni. Nú var kominn tími á smá runt þrátt fyrir að Skáldið og Perrinn höfðu fyrr um daginn skotist inn í Langadal á Lilla með Perrann undir stýri. Það veitir ekkert af að hita drenginn upp í jeppamálum. Það var byrjað á því að aka aðeins um Bása og svo sem leið lá inn í Langadal. Gekk sú ferð eins og í sögu og Krossá lítið mál. Þarna inní Langadal var Furðufélagið með einhverja hátíð gangi og buðum við okkur velkominn í þá gleði. Það var aðallega fólgið í því að troða sér inn í eitthvað tjald og fá sér kaffi og kleinur jafnvel líka lítla tertusneið með. Næst var komið að hápunkti bíltúrins en það var að kíkja í (Blaut)Bolagil. Fórum við sem leið lá framhjá Slyppugili þar voru EffEmm-hnakkar í meirihluta og ekkert að gera nema að koma sér þaðan hið fyrsta og yfir í (Blaut)Bolagil. Þegar við komum að Krossánni aftur rann hún í þröngri kvísl og Toggi vippaði sér yfir og svo fylgdi Stebbalingur og Skáldið á Willy í kjölfarið. Allt gekk vel í fyrstu og bakkinn hinum megin nokkuð brattur en þegar framhjólin voru kominn upp á bakkann þá vildi Willy ekki lengra og hann spólaði sig bara niður að aftan. Toggi var ekki lengi að baka að og vippa sér úr og koma kaðli á milli og upp fórum við. Við nánari skoðun kom í ljós að einhver pörupilturinn hafði gert sér það að leið og tekið Willy úr lokunum. Þrátt fyrir að þetta hafi verið mikil spjátrungur og gárungur þá var okkur alls ekki skemmt þarna. En allt reddaðist svo sem en næst kannar maður lokurnar áður en haldið er í Krossá. (Blaut)Bolagil var næsti viðkomustaður og tók það svo sannarlega vel á móti okkur. Bekkurinn á sínum stað og það sem meira er að kamarinn hafði ekki fært sig. Að sjálfsögðu voru þar teknar fallprufarnir með virt herratímarit með sér. Næst var bara að koma sér aftur í (Smá)Strákagil og hefja var undirbúning fyrir árshátíðaratriði. Við komum aftur í (Smá)Strákagil þá voru Kópavogsskátarnir að undurbúa brottför fyrir í Slyppugil. Þarna líka loks birtist Jóhann Haukur og sagði hann farir sínar ekki sléttar því einhvern misskilning hafði gætt milli hans og Einsa Kalda flug. Sem að sjálfsögðu hélt því fram að við værum í (Blaut)Bolagili. Það endaði svo með því að ég skrapp með Torfa yfir og hitti þar Einsa Kalda Flug, Nonna frænda og Pétú. Ástþór skutlaði okkur svo yfir í (Smá)Strákagil þar sem við mættum Stymma í Krossánni. Þess má til gamans geta að hann var að vaða Krossá þarna berfætur og haldandi á torfæru-töflunum sem hann missti þarna þegar hann datt. En við komum svo aftur í (Smá)Strákagil og varð niðurstaðan sú að þeir frændur fóru til baka til að drekka kláravín í kók með elítunni hjá Furðufélaginu. Við hin héldum áfram gleðinni. Grilluðum, drukkum bjór og höfðum gaman af. Það var svo skundað um 22:00 í átt að Básum með stefnuna á varðeldinn. Þar hitti maður fullt af fólki sem maður þekkti misvel svo sem. Sumir hittu skyldmenni sín þar sem þeir klikkuðu að kynna það fyrir vini sínum það er vonandi að menn klikki ekkert á svona löguðu í framtíðinni. Þarna var sungið, trallað, drukkið bjór og alls konar vín, tekið í nefið og önnur almenn gleði. Þarna líka fór hópurinn í alnokkrar áttir, enduðu menn hér og þar fram eftir morgni.

Fólk var svo mishresst þegar það tók að skríða á lappir á sunnudagsmorgninum svona rétt eins og gengur eftir svona gleði. Þar sem nokkrir ferðafélaga voru á leið á tónleika í Grafarvoginum á sunnudagskvöldinu var farið að koma sér til byggða í fyrra fallinu. Enda kom það svo í ljós að það veitti ekkert af því. Þar sem einn bíll þurfti oft og iðulega að fá rafmagn og gekk það heldur seinlega. Varð þetta til þess að við misstum af rútunni á Hvolsvelli sem var víst uppfull af einhverjum skonsum sem fóru framhjá okkur þarna um helgina. Hann var alltaf jafn ,,ljúfur´´ þynnkuborgarinn sem snæddur var á Hlíðarenda þrátt fyrir að hafa þurft að BORGA fyrir hann. Nóg um það. Áfram hélt ferðin heim og ekki var truntuliðið að flýta fyrir okkur við Hellu né heldur eftir það. Það var svo við Skeiðaafleggjarann sem við gáfumst upp og tókum drifskaftið undan Pæjunni og hengdum nælon framan í hann og aftan í Pattann. Ég brunaði svo á Selfoss til að taka eldsneyti og á meðan ók Toggi framhjá en ég hafði ætlað að draga hann upp Kambana en fyrir rangan misskilning varð ekkert af því. En ég tók við uppi á Kambabrún og dró hann í bæinn. Það varð svo smá töf við Svínahraunið en ekkert alvarlegt þó. Við komum svo í bæinn á níundatímanum á sunnudagskveldinu.

Jæja, þanning endaði það. Þessi pistlingur endaði bara sem ferðasaga frá síðustu fyrstuhelgaríjúlíárshátíðarþórsmerkurferð. Ójæja, þá er bara komið meira efni í næsta pistling. En niðurstaðan er samt sú að nú er búið að prufa (Smá)Strákagil þegar fyrstuhelgaríjúlíárshátíðarþórsmerkurferð er haldin. Nú er kominn reynsla á aðra staði en það toppar samt ekkert (Blaut)Bolagil.

Kveðja
Undirbúnings- og eftirlitsdeild sjálfskipaðs miðhóps skemmtinemdar.

Líkt og fasta lesendur hafa sjálfsagt tekið eftir þá hefur Tuddi-Tuð fyrir lifandis löngu gerst eymingjabloggari. Nú ætla ég að gerast svo djarfur og/eða bjartsýn og reyna að freta í hans fótspor þó það væri ekki nema í þetta eina skiptið. Enda þarf ansi marga skó frá mér til að fylla upp í hans. Hvað um það.

Eins flestir hafa eflaust gert sér grein fyrir þá varð eitthvað lítið úr utanbæjarför þessa helgina. En maður er ekki alveg búinn að gefast og spurning hvort það gangi upp um næstu helgi. Þó svo að ég stórlega efa það ef marka má þann öræfaótta sem ríkjir nú um stundir. Það er samt alltaf ástæða til bjartsýni. Eða þarf maður að bíða fram að síðustu helgina í janúar eftir fyrstu ferðinni. Slíkt verður allt að koma í ljós. Nóg um það og snúum okkur nú að næsta tuði.

Eins og flestir vita er V.Í.N. afskaplega vanafastur félagsskapur og ríkja þar margar hefðir, mis undarlegar. Eins þessara hefða er Agureyrisferð í mars, sem jafnan hefur verið farin helgina á undan ammæli Stebbalings, þar sem aðalfundur er haldin sem og reynt að renna sér í norðlenskum brekkum (eftir því hvað snjóalög leyfa) ásamt því að stunda ýmiskonar menningu. Með misjöfnum árangri. Líkt og allir ættu að vita hyggur V.Í.N. á landvinninga um páskana sem er skíðaferð til Austurríska/Ungverskakeisaradæmisins. En þess má einmitt til gamans geta að brottför í þá ferð verður á ammælisdegi lítils Stebbalings svo allir skulu gefa honum eins og einn bjór á barnum á Miðnesheiði. Hefur sá orðrómur komið upp að fólki þykir hin vanalega Agureyrishelgi vera full nærri brottfarardegi. Hafa komið upp hugmyndir með að fara í febrúarmánuði. Einhver stakk upp á sömu helgi og Geitin hyggur á landvinninga í norðri. Nú er mér spurn, sem var upphaflegi tilgangur með þessum tuðpistil. Er búið að ákveða einhverja dagsetningu? Ef svo er,hafa þá einhverjar ráðstafarnir verið gerðar til þess að verða úti um íbúð? Mér er spurn og það sem meira er mér er hreinlega ekki skemmt. OG HANA NÚ!

Hef ég hér með lokið mínum reiði- og tuðpistli.
Þakka þeim sem lásu og góðar stundir